یه پست هم از من
سلام
با این امید که همگی خوب باشند
راس می گی سعید شاد کردن دل دیگران خیلی ارام بخشه (هنره) نه ناراحت
کردنشون.
قبل از خوندن این پست پست عا لی (بدرد بخوره) اقای عبداللهی رو بخونین .(همون قبلی رو می گم )
چند نکته از سیاتل:
اونجا اونی که از همه تندتر می دوید با اینکه حقش بود اول نشد اعتراضیم
نکرد .
اونجا چند نفر کم توان تونستند همدیگر رو درک کنن .
اونجا همگی صدای گریه رو شنیدن .
اونجا همگی با هم تا خط پایان حرکت کردن با اینکه هر کدوم از یه لحاظ
مشکل داشتن .
اما اینجا :
اما اینجا من از همه تندتر می دوم پس حق منه اول بشم (اول یه مشکلی
باید داشته باشه) اعتراض می کنم که حقم رو بدن .
اما اینجا منم همه رو درک می کنم اما اونجایی که باید حرکت خودم رو
آهسته کنم تا اونی رو که درک کردم کمک کنم ...... داره تمارض می کنه می دونه من
اول می شم می خواد نذاره و تندتر می دوم .
اما اینجام همه صدای گریه رو می شنون ولی من خودم رو به کری می زنم تا
بقیه اونو ساکت کنن .
ما هم اینجا با هم تا خط پایان حرکت کنیم به امید اینکه همدیگر رو تا پایان همراهی
کنیم و یکی از اهدافمون شاد کردن همدیگر باشه نه رنجوندن بقیه همیشه یک نفر نباشیم
بذارین یه جمع باشیم . با جمع بودن نه یعنی سکوت و نرسیدن به هدف . یعنی قبول کردن
راهی که اکثریت برای رسیدن به هدف پیشنهاد کردند .
تو این پستم یه بار دیگه و بطور رسمی از طرف کلاس از زحمت های خانم محمدی کمال تشکر رو دارم
ناگفته نمونه آقای احمد پور هم تو انجمن خیلی زحمت کشیدن ا زایشونم تشکر می کنم.
بچه ها این مطلب هم ربطی به تکنولوژی نداره درست اما به اطلاعات دور و برمون خیلی ربط داره
اینم بگم درسته از یک سایت کژی(کپی) کردم اما ارزش خوندن داره شاید کمی به خودمون اومدیم
